آثار نوشتاری و اجرایی نیمه شعبانبزرگسالداستان های کوتاه نیمه شعبانمتن سخنرانی و مقاله نیمه شعبانمتنیمخاطبیننوجواننوع محتوانیمه شعبانویژه نیمه شعبان خدمتگزاران

از او بگوییم – داستان کوتاه نیمه شعبان

از او بگوییم ( وقایع و حوادث شیرین مرتبط با امام زمان علیه السلام )

داستان های کوتاه همراه با تذکری در مورد امام عصر علیه السلام از اشخاص متفاوتی که در یک واقعه و یا یک حادثه ی کوچک برایشان یک تلنگری شیرین و خاطره ساز رقم خورده است و ما آن داستان ها را با نام از او بگوییم به صورت چندین شماره تهیه و تنظیم کرده و در اختیار شما بزرگواران قرار داده ایم و شما هم می توانید تجربیات خود در زمینه تبلیغ نام و یاد امام زمان علیه السلام را برای ما ارسال نمایید.


از او بگوییم شماره 1

دیشب به سفارش خانومم رفتم توی یک شیرینی فروشی خوب توی دور و زمونه الان هر فروشگاهی اسمش خارجی تر باشه تو ذهن بعضی ها باکلاس تره. اسم این شیرینی فروشی “نورالقائم” بود. شاید ما توجه نکنیم. اما اسم ها خیلی اثر دارند. بعضی از اسم ها بار تبلیغی دارند. خیلی حس خوبی داشتم توی این قنادی.

با خودم گفتم چکار کنم که صاحب قنادی تشویق بشه و در ضمن نامی از امام زمان علیه السلام هم برده باشم. توی صف صندوق وقتی نوبت من شد در حال کارت کشیدن گفتم: “درود بر شما. عجب اسم قشنگی برای قنادی خودتون انتخاب کردید” پاسخ داد: بله. اسم امام زمان علیه السلام خیلی قشنگه. از قنادی که می اومدم بیرون با خودم فکر کردم چه راحت میشه بعضی وقت ها از امام زمان علیه السلام صحبت کرد.


از او بگوییم شماره 2

کسی را می شناسم که همیشه تو جیبش یا کیف پولش سکه های 100 یا 200 تومنی داره، هر بار که برای رفت و آمد از تاکسی استفاده می کنه حتی اگر مسیر کوتاه باشه چند دقیقه قبل از رسیدن به مقصد مبلغ رو به راننده میده و در کنار اون از سکه های 100 یا 200 تومنی هم اضافه میده و متذکر میشه به پدر مهربانی که همیشه و همه جا به فکر شیعیانه.

و تذکری در باب صدقه گذاشتن روزانه برای سلامتی حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) میده و اون سکه ها رو هم تحت عنوان صدقه استفاده می کنه و به راننده پرداخت می کنه. چقدر خوبه که از هر فرصتی ولو کم و کوتاه برای یادآوری وجود مقدس پدرمهربانمون به اطرافیان استفاده کنیم.


از او بگوییم شماره 3

توی یکی از بهترین مراکز فروش لپ تاپ و کامپیوتر مغازه گرفته بودم. روز افتتاح بود. کلی وقت و هزینه صرف کرده بودم تا بهترین دکور ممکن رو براى مغازه طراحى کنم و بسازم. هر کى رد می شد تبریک می گفت. همه از دکور تعریف می کردن، اون هم توى این پاساژ که هر مغازه براى خودش سمبل زیبایى بود.

تعدادى از همسایه ها براى تبریک اومدن توى فروشگاه. بعد از کلی تعریف و ابراز محبت، رفتن. موقع رفتن یکى از همسایه ها که مردى حدوداً 45-50 ساله بود، به من گفت: «دکورت فوق العاده زیباست، اما اون تابلویی که اونجا زدی، کلاس مغازه رو پایین میاره. دیگه مردم به این چیزای مذهبى اهمیت نمیدن. اگه به جاى اون یه بطرى خالی مشروب بذارى کلى زیباتر میشه و فروشِت رو بیشتر می کنه.»

برگشتم دیدم داره به تابلویى اشاره می کنه که بالای سرم زده بودم و نوشته بود: “اَلا اِنَّ خاتَمَ الْاَئِمَّةِ مِنَّا الْقائِمَ الْمَهْدِىَّ” یه لحظه تمام بدنم یخ کرد. خیلی سعى کردم عصبانى نشم! توی روی من واستاده داره مهمترین رکن اعتقادى من رو با چی مقایسه می کنه؟!! خودمو جمع و جور کردم و گفتم: «اگه فرصت دارین چند دقیقه با هم صحبت کنیم؟»

گفت: «موردى نداره» چند دقیقه اى هر چی بلد بودم در دفاع از دین گفتم؛ ولى زیر بار نمى رفت. گرم صحبت بودیم که یک آقاى شیک پوش به همراه یک خانم نسبتاً بد حجاب وارد شدن. شروع کردن به قیمت کردن و اطلاعات گرفتن. به همسایه ام گفتم: «چون من از شما خواستم بمونید، اگه می خواید برید تا بعداً با هم صحبت کنیم.»

گفت: «نه. می شینم تا کار اینا تموم بشه.» هى قیمت کردن، تا روی یک مدل به نتیجه رسیدن. وقتى قیمت رو بهشون گفتم، خانمه گفت: «ما همین مدل رو با 30 هزار تومن قیمت کمتر توى یه مغازه دیگه دیدیم. بهمون کمتر بدین.» گفتم: «نمی شه. قیمت ما اینه.» گفت: « ببین آقا! گرون تر هم بدین ما از شما خرید می کنیم؛ ولى تخفیف بدین.»

خلاصه بعد از کلی چونه زدن با 30 هزار تومن تخفیف خرید کردن. موقع بیرون رفتن خانمه برگشت و گفت:«می دونید چرا خواستیم از شما خرید کنیم؟ به خاطر اون تابلوى نام امام زمان علیه السلام که بالاى سرتون زدین.»

من براى بدرقه مشتریها پشت سرشون راه افتادم که دیدم همسایه ام پاشد، گفتم: «آقا حالا برمی گردم صحبت می کنیم.» مشتریا رو که تا دم در مشایعت کردم، برگشتم دیدم همسایه ام رو به تابلو وایستاده اشک تو چشمش جمع شده و با بغض میگه: «آقا غلط کردم. می خواستین به من بفهمونید، فهمیدم. غلط کردم. ببخشید.».


از او بگوییم شماره 4

روز اول مهر بود. داخل ماشین نشسته بودم و منتظر بودم تا مدرسه ی دخترم تعطیل شود. صدای زنگ مدرسه و بعد هیاهوی بچه ها به گوش رسید. کمی بعد از آن دخترم با یک شاخه گل سرخ سوار ماشین شد. بهش خسته نباشید گفتم و پرسیدم که گل را مدرسه به عنوان هدیه شروع سال تحصیلی داده است؟

دخترم با هیجان پاسخ داد که نه، یک پدر مهربان این گل را به تمام بچه ها هدیه داده است. با بی تفاوتی شانه هایم را بالا انداختم و ماجرا را فراموش کردم. ولی این اتفاق بارها و بارها تکرار شد. در هر مناسبتی به خصوص در جشن های مذهبی بچه های کلاس دخترم با یک هدیه کوچک به خانه می آمدند.

هدیه ای از یک پدر مهربان. اوایل زیاد برایم مهم نبود ولی کم کم برایم به صورت یک معما در آمد که کدام یک از اولیاى بچه های کلاس این کار را انجام می دهد. پیش خودم فکر کردم که حتما می خواهند خودشان را به عنوان مهربان ترین پدر معرفی کنند.

دخترم تعریف می کرد که برای بچه های کلاس هم این موضوع به یک معمای مرموز تبدیل شده بود حتی خیلی از بچه ها ادعا می کردند که شاید پدر آن ها این کار را انجام می دهد ولی هنوز هیچ کس نمی دانست آن پدر مهربان کیست. تقریبا شش ماه از سال می گذشت که تصمیم گرفتم با چند نفر از والدین پیش معلم کلاس برویم و از او سوال کنیم که کدام یک از والدین این کار را انجام می دهد.

مادر یکی از بچه ها معترض بود که با این کار بچه ها از این که پدر و مادرشون بهترین پدر و مادر نیستند ناراحت می شوند. معلم بچه ها قول داد که در جشن بعدی آن پدر را معرفی کند. هفته ی بعد که روز ولادت یکی از امامان علیه السّلام بود دخترم با هیجان سوار ماشین شد با تعجب دیدم که خیلی خوش حال است انگار که پدر او مهربان ترین پدر بوده است. با خوش حالی توضیح داد که فهمیده اند بهترین پدر چه کسی است!

دخترم گفت که بهترین پدر، پدر همه ماست. این هدایا در تمام طول سال از طرف امام زمان عجل الله تعالی فرج الشریف بوده است او که بهترین پدر برای همه ما شیعیان است. تا خانه پشت فرمان اتومبیل اشک ریختم و خدا را به خاطر داشتن این پدر مهربان شکر کردم و به قشنگی این کار و به ابتکار آن اولیایی که به این سادگی بچه ها را با امام عصرشون آشنا کرده بودن آفرین گفتم.


از او بگوییم شماره 5

همیشه برایم این سوال مطرح بود که آیا موضوع امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف را فقط باید برای مسلمان ها مطرح کرد و نمی شود یک غیر مسلمان را هم متذکر وجود این بزرگوار کرد؟

یکی از دوستانم که همیشه دغدغه ی تبلیغ نام امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف در وجودش هست، برایم تعریف کرد که در حین صحبت با عده ای مسیحی ناگهان از آن ها سوال پرسیدم که آیا شما به آخر الزّمان اعتقاد دارید؟ آنها ابتدا متوجه منظورم نشدند. پرسیدم منظورم آخرالزّمان و ظهور منجی و حضرت مسیح علیه السّلام و شروع یک دوران طلایی بعد از آن است.

آنها گفتند بله؛ ما اعتقاد داریم که مسیح خواهد آمد و دنیا را دگرگون خواهد کرد و زمین پر از عدل و داد خواهد شد. من هم گفتم چه خوب، ما هم همین اعتقاد را داریم، ما هم معتقدیم که منجی بشریت در آخرالزّمان از طرف خداوند خواهد آمد و دوران طلایی زندگی بشریت بعد از آن آغاز خواهد شد.

تا حالا شده برای آمدن منجی دعا کنید؟ تا حالا شده برای آمدن مسیح دعا کنید؟ تا حالا شده از خدا بخواهیم که به واسطه ی آمدن این بزرگواران وعده ی خودش را که پر کردن زمین از عدل و داد هست را زودتر محقق کند؟

ما هم معتقدیم که فرزند پیامبر ما، مهدی موعود، به همراه مسیح علیه السّلام ظهور خواهد کرد و دست در دست هم دورانی را رقم خواهند زد که بشر در آن دوران، لذّت کمال زندگی را خواهد چشید. وعده ای که خدا به بشر داده است به دست این بزرگواران محقق خواهد شد.

ما هم می توانیم همان راهی را که قوم بنی اسرائیل رفت برویم. آنها نیز بعد از فشارهای زیاد و سختی های بسیاری که متحمل شدند، با دعایی خالصانه و دست جمعی ظهور منجی خود حضرت موسی علیه السّلام را چندین سال جلو انداختند.

ما هم می توانیم مانند آنها با دعای خالصانه ای که به درگاه خدا برای ظهور منجی بشریت می کنیم، وقوع هر چه زودتر این حادثه ی بزرگ و بی نظیر را از خدا طلب کنیم. نکته ای که این دوست عزیز روی آن تمرکز کرد، فصل مشترک تمامی انسان های روی زمین است و آن، رسیدن به کمال و حقیقت است.

وقتی سخن از بزرگترین حقیقت زندگی و والاترین حد کمال می شود، فطرت حق طلب انسان، نا خودآگاه به سمت آن کشیده خواهد شد و نسبت به آن علاقه پیدا خواهد كرد دوست من از نقطه خوبی شروع كرد در واقع یك نقطه اشتراك بین مسلمانان و مسیحیان را موضوع صحبتش قرار داد و شاید همین هم باعث شد تا پیامش را برساند و دیگران را به تامل وا دارد.


از او بگوییم شماره 6

تابستونِ چند سال پیش رفتم روستای پدری، دیدن اقوام. به خودم که آمدم حدود بیست روزی می‌شد که اونجا موندگار شده بودم. روزهای آخر بود که دیدم جوانهای روستا مشغول چراغونی کردن کوچه‌ها و خیابونای ده هستن. با خودم گفتم؛ حتما شخصیت بزرگی قراره بیاد! از یکی پرسیدم: چه خبر شده؟

گفت: مگه نمی‌دونی چند روز دیگه نیمه شعبانه! جواب او انگار آوار شد روی سرم! وای خدای من! نیمه ی شعبان! راستش از خودم خجالت کشیدم و شرمم تبدیل شد به عرق سردی که بر تنم نشست! به خودم گفتم؛ چه قدر بی‌خاصیت شدی!

اصلا یادت رفته کجای کاربودی و حالا کجای کاری؟ تو که هر سال برای امام زمان توو مدرسه و دانشگاه جشن می‌گرفتی و محله را چراغون می‌کردی و بسته‌ های نُقل و شیرینی نذر می‌کردی و زمین و زمان رو به هم می‌دوختی! حالا اصلا یادت رفته که نیمه ‌ی شعبانی هست و امام زمانی داری!!

توو این سال ها، این همه دویدی دنبال خونه و ماشین و زندگی و کار! ولی یادت رفته که اینها را به صدقه‌ ی ولی نعمتت به دست آوردی! یادت رفته وقتی دو شاخه ‌ی آخرین ریسه ‌ی چراغ ‌های رنگی را توو پریز می‌کردی و فریاد می‌زدی،برای سلامتی امام زمان صلوات؛ دستتو به آسمون بالا می‌بردی و حاجتتو بی‌ریا به خدا می‌گفتی؛ که خدایا به برکت نیمه‌ ی شعبان، زندگی خوب، آسایش و امنیت و سلامتی بهم بده و بغض می‌کردی و از شادی خدمت و نوکری برای امام زمان یه سیر دل اشک می‌ریختی!

اما حالا باید یه جور دیگه بغض کنی و یک دلِ سير که نه! بلکه یک دنیا اشک بریزی که چی شده که یادت رفته نیمه ‌ی شعبان و امام زمانت را! این قدر بی‌ وفایی و فراموشکاری از تو بعید بوده!

داشتم فکر می‌کردم به کارهایی که می‌تونستم توو این سالها برای امام زمانم بکنم و نکردم! به بی‌ توجهی که کرده بودم و به خیلی چیزهایی که شرمندگی ام را بیشتر می‌کرد؛ که ناگهان فریاد یکی از جوان ‌های روستا مرا از افکارم بيرون کشيد.. ، برقکار ميخوايم، کسی میتونه کمک کنه؟ مثل این که امام زمان دوباره دعوتم کرده بود. بدون معطلی فریاد زدم؛ آمدم!


از او بگوییم شماره 7

همیشه برایم این سوال مطرح بود که آیا موضوع امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف را فقط باید برای مسلمان ها مطرح کرد و نمی شود یک غیر مسلمان را هم متذکر وجود این بزرگوار کرد؟

یکی از دوستانم که همیشه دغدغه ی تبلیغ نام امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف در وجودش هست، برایم تعریف کرد که در حین صحبت با عده ای مسیحی ناگهان از آن ها سوال پرسیدم که آیا شما به آخر الزّمان اعتقاد دارید؟

آن ها ابتدا متوجه منظورم نشدند. پرسیدم منظورم آخرالزّمان و ظهور منجی و حضرت مسیح علیه السّلام و شروع یک دوران طلایی بعد از آن است .
آن ها گفتند بله؛ ما اعتقاد داریم که مسیح خواهد آمد و دنیا را دگرگون خواهد کرد و زمین پر از عدل و داد خواهد شد .

من هم گفتم چه خوب، ما هم همین اعتقاد را داریم، ما هم معتقدیم که منجی بشریت در آخرالزّمان از طرف خداوند خواهد آمد و دوران طلایی زندگی بشریت بعد از آن آغاز خواهد شد.

تا حالا شده برای آمدن منجی دعا کنید؟ تا حالا شده برای آمدن مسیح دعا کنید؟ تا حالا شده از خدا بخواهیم که به واسطه ی آمدن این بزرگواران وعده ی خودش را که پر کردن زمین از عدل و داد هست را زودتر محقق کند؟

ما هم معتقدیم که فرزند پیامبر ما، مهدی موعود، به همراه مسیح علیه السّلام ظهور خواهد کرد و دست در دست هم دورانی را رقم خواهند زد که بشر در آن دوران، لذّت کمال زندگی را خواهد چشید. وعده ای که خدا به بشر داده است به دست این بزرگواران محقق خواهد شد.

ما هم می توانیم همان راهی را که قوم بنی اسرائیل رفت برویم. آن ها نیز بعد از فشارهای زیاد و سختی های بسیاری که متحمل شدند، با دعایی خالصانه و دست جمعی ظهور منجی خود حضرت موسی علیه السّلام را چندین سال جلو انداختند.

ما هم می توانیم مانند آن ها با دعای خالصانه ای که به درگاه خدا برای ظهور منجی بشریت می کنیم، وقوع هر چه زودتر این حادثه ی بزرگ و بی نظیر را از خدا طلب کنیم.

نکته ای که این دوست عزیز روی آن تمرکز کرد، فصل مشترک تمامی انسان های روی زمین است و آن، رسیدن به کمال و حقیقت است. وقتی سخن از بزرگترین حقیقت زندگی و والاترین حد کمال می شود، فطرت حق طلب انسان، نا خودآگاه به سمت آن کشیده خواهد شد و نسبت به آن علاقه پیدا خواهد كرد دوست من از نقطه خوبی شروع كرد در واقع یك نقطه اشتراك بین مسلمانان و مسیحیان را موضوع صحبتش قرار داد و شاید همین هم باعث شد تا پیامش را برساند و دیگران را به تامل وا دارد.


از او بگوییم شماره 8

همیشه برایم این سوال مطرح بود که آیا موضوع امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف را فقط باید برای مسلمان ها مطرح کرد و نمی شود یک غیر مسلمان را هم متذکر وجود این بزرگوار کرد؟

یکی از دوستانم که همیشه دغدغه ی تبلیغ نام امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشّریف در وجودش هست، برایم تعریف کرد که در حین صحبت با عده ای مسیحی ناگهان از آن ها سوال پرسیدم که آیا شما به آخر الزّمان اعتقاد دارید؟

آن ها ابتدا متوجه منظورم نشدند. پرسیدم منظورم آخرالزّمان و ظهور منجی و حضرت مسیح علیه السّلام و شروع یک دوران طلایی بعد از آن است .
آن ها گفتند بله؛ ما اعتقاد داریم که مسیح خواهد آمد و دنیا را دگرگون خواهد کرد و زمین پر از عدل و داد خواهد شد .

من هم گفتم چه خوب، ما هم همین اعتقاد را داریم، ما هم معتقدیم که منجی بشریت در آخرالزّمان از طرف خداوند خواهد آمد و دوران طلایی زندگی بشریت بعد از آن آغاز خواهد شد.

تا حالا شده برای آمدن منجی دعا کنید؟ تا حالا شده برای آمدن مسیح دعا کنید؟ تا حالا شده از خدا بخواهیم که به واسطه ی آمدن این بزرگواران وعده ی خودش را که پر کردن زمین از عدل و داد هست را زودتر محقق کند؟

ما هم معتقدیم که فرزند پیامبر ما، مهدی موعود، به همراه مسیح علیه السّلام ظهور خواهد کرد و دست در دست هم دورانی را رقم خواهند زد که بشر در آن دوران، لذّت کمال زندگی را خواهد چشید. وعده ای که خدا به بشر داده است به دست این بزرگواران محقق خواهد شد.

ما هم می توانیم همان راهی را که قوم بنی اسرائیل رفت برویم. آن ها نیز بعد از فشارهای زیاد و سختی های بسیاری که متحمل شدند، با دعایی خالصانه و دست جمعی ظهور منجی خود حضرت موسی علیه السّلام را چندین سال جلو انداختند.

ما هم می توانیم مانند آن ها با دعای خالصانه ای که به درگاه خدا برای ظهور منجی بشریت می کنیم، وقوع هر چه زودتر این حادثه ی بزرگ و بی نظیر را از خدا طلب کنیم.

نکته ای که این دوست عزیز روی آن تمرکز کرد، فصل مشترک تمامی انسان های روی زمین است و آن، رسیدن به کمال و حقیقت است. وقتی سخن از بزرگترین حقیقت زندگی و والاترین حد کمال می شود، فطرت حق طلب انسان، نا خودآگاه به سمت آن کشیده خواهد شد و نسبت به آن علاقه پیدا خواهد كرد دوست من از نقطه خوبی شروع كرد در واقع یك نقطه اشتراك بین مسلمانان و مسیحیان را موضوع صحبتش قرار داد و شاید همین هم باعث شد تا پیامش را برساند و دیگران را به تامل وا دارد.


از او بگوییم شماره 9

امام زمان تو را فراموش نمی‌کند ،اگر……….

از کاتبان دستگاه بنی امیه بود. از امام صادق علیه السلام درخواست ملاقات کرد. حضرت اجازه دادند. به محضر امامش که رسید گفت: من در دولت بنی امیه به ثروت فراوانی رسیده‌ام. این مال چگونه مالی است؟

وقتی امام صادق او را از آن ثروت نهی فرمودند، پرسید: فدایت شوم آیا برای من راه نجاتی هست؟ حضرت فرمودند: اگر بگویم انجام می‌دهی؟

گفت: آری انجام می‌دهم. حضرت فرمودند: پس آن چه از آنان به دست آورده‌ای، رها کن، به هر یک از صاحبان اموال که غصب کرده‌ای، مالشان را باز گردان و اگر آنان را نمی‌شناسی، از جانب‌شان صدقه بده و من در پیشگاه خدای عزوجل بهشت را برایت تضمین می‌کنم.

سکوتی طولانی کرد و سپس گفت: فدایت شوم، انجام می‌دهم! به کوفه بازگشت و از تمام آن چه داشت،  حتی لباس‌هایی که بر تنش بود، دست شست. آن قدر که تنگدست شد!

پس از مدتی بیمار شد و وقتی در حال احتضار بود، چشمانش را گشود و به دوستانش گفت: سوگند به خدا که مولایم امام صادق علیه السلام به وعده‌ای که به من داده بود وفا کرد و آن گاه جان به جان آفرین تسلیم نمود.

وقتی دوستانش به حضور امام صادق رسیدند، ایشان فرمودند: سوگند به خدا ما به وعده‌ای که به دوست‌تان دادیم وفا کردیم. آنان نیز گفتند: فدایت شوم! سوگند به خدا او هنگام مرگش همین را به من گفت.

 وسایل الشیعه ج 12

امام زمان تو را فراموش نمی‌کند، اگر پاک باشی!

در دنیا،هنگام مرگ، در آخرت!

برای پاک بودن هیچ گاه دیر نیست!

اموالت را پاک کن! اخلاقت را…

 


از او بگوییم شماره 10

اولین سالی بود که به کربلا مشرف می شدیم؛ تابستان بود و گرمای حدود 50 درجه، دخترم زهرا سادات تازه به سن تکلیف رسیده بود و قرار بود وقتی برگشتیم؛ برایش جشن تکلیف بگیریم.

اولین باری که می خواستیم به حرم قمر بنی هاشم علیه السلام مشرف شویم، هنگام سپردن کفشهایمان به کفشداری، پاهایمان را روی فرشهای آفتاب خورده جلوی کفشداری گذاشتیم و از شدت داغی فرشها دخترم بالا و پایین می پرید و می گفت سوختم!

به او گفتم: الاهی بمیرم برای بچه های امام حسین علیه السلام که آنها را با پای برهنه در صحرای سوزان و روی زمینی که فرش نبود می دواندند…
و از فداکاری اصحاب و نزدیکان سیدالشهداء علیه السلام برایش بیشتر گفتم که چگونه امام زمانشان را تنها نگذاشتند و یاریش نمودند…

چشمهای دخترم پر اشک شد و بغض گلویش را فشرد و هردو با حالتی منقلب وارد حرم شدیم. به دخترم گفتم: از سقای دشت کربلا بخواه، اکنون که به سن تکلیف رسیده ای، دستت را بگیرند و در اطاعت و بندگی خدا کمکت کنند…

و دخترم هنگام برگشت در جشن عبادتش برای مدعوین این گونه گفت: وقتی به حرم حضرت عباس مشرف شدم از ایشان خواستم، اکنون که به سن تکلیف رسیده ام دستم را بگیرند و همانگونه که خودشان نهایت بندگی را در اطاعت و یاری امام زمانشان انجام دادند؛ خداوند با اعطای روزافزون معرفت حجتش، توفیق اطاعت و یاری امام زمانم را به من بدهد.

و از ادبی که حضرت عباس در مقابل امام زمانشان داشتند مرا هم بهره مند سازند و دل امام زمانم را با یاریشان شاد نمایم… و من هم برای دخترم اینگونه دعا کردم: خدا عاقبت بخیرت کند و همیشه در مسیر خشنودی امام زمانت، با اطاعت و یاری ایشان از جان و دلت، رسم بندگی را بجای آوری. ان شاءالله


از او بگوییم شماره 11

تأثیر شیرین یک لبخند

شب از نیمه گذشته بود. داشتم از یک مجلسی برمی گشتم. تصمیم گرفتم کمی پیاده روی کنم. بعد از کمی قدم زدن، خسته شدم. گفتم باقیِ راه رو با ماشین برم بهتره. کنار خیابون ایستاده بودم. که یک ماشین سمند غیر تاکسی جلوی پام ترمز کرد. راننده یه جوان بیست و چند ساله بود. شیشه رو پایین داد و گفت:”حاج آقا بفرمایید بالا. من مستقیم میرم.” بعد وسایلش رو که روی صندلی جلو بود، عقب گذاشت.

فهمیدم به عنوان مسافر نمیخواد منو سوار کنه. سوار شدم. بهش سلام کردم و احوالپرسی. بعد پرسیدم:
_چی کاره هستین؟
_من دانشجوی صنایع هستم فلان دانشگاه درس می خونم.
_کار هم می کنید؟
_آره. وقتای اضافه ام رو آژانس کار می کنم؛ برای اینکه خرج تحصیلم رو در بیارم.
_حالا که آژانس کار می کنید می تونید منو برسونید در خونمون؟
_آره. آدرستون کجاست؟
_فلان خیابون، چهاراه فلان.
اون ادامه داد: کوچه فلان، پلاک فلان و…؟
گفتم: بله. از کجا آدرس خونه ی ما رو بلدین؟
گفت: من قبلاً یک بار اومده بودم خونه ی شما مسافر ببرم، مجبور شدم بیام داخل، دم کتابخونه ی شما.

شما شخصاً اومدین جلو و با خوشرویی به من یک شیرینی تعارف کردین. هیچ وقت خاطره ی خوش اون برخورد و مزه شیرینی از یادم نمیره. اول هم که نشناختم چون اون روز با عبا و عمامه نبودید. شاید نزدیک به پنج دقیقه من اصرار کردم که پول بگیره ولی قبول نکرد.

این خاطره را گفتم که بدانیم حتی با تعارف یک شیرینی به یک فرد و تنها با زدن یک لبخند می توانیم تبلیغ کنیم و اثر گذار باشیم هیچ وقت نباید فکر کنیم که مسائلی از این دست بی اهمیت هستند بلکه برعکس عمل و رفتار ما بهترین وسیله برای تبلیغ است…


از او بگوییم شماره 12

⁣مهربان ترین پدر

روز اول مهر بود. داخل ماشین نشسته بودم و منتظر بودم تا مدرسه ی دخترم تعطیل شود. صدای زنگ مدرسه و بعد هیاهوی بچه ها به گوش رسید. کمی بعد از آن دخترم با یک شاخه گل سرخ سوار ماشین شد. بهش خسته نباشید گفتم و پرسیدم که گل را مدرسه به عنوان هدیه شروع سال تحصیلی داده است؟ دخترم با هیجان پاسخ داد که نه، یک پدر مهربان این گل را به تمام بچه ها هدیه داده است.

با بی تفاوتی شانه هایم را بالا انداختم و ماجرا را فراموش کردم. ولی این اتفاق بارها و بارها تکرار شد. در هر مناسبتی به خصوص در جشن های مذهبی بچه های کلاس دخترم با یک هدیه کوچک به خانه می آمدند. هدیه ای از یک پدر مهربان. اوایل زیاد برایم مهم نبود ولی کم کم برایم به صورت یک معما در آمد که کدام یک از اولیا بچه های کلاس این کار را انجام می دهد. پیش خودم فکر کردم که حتما می خواهند خودشان را به عنوان مهربان ترین پدر معرفی کنند.

دخترم تعریف می کرد که برای بچه های کلاس هم این موضوع به یک معمای مرموز تبدیل شده بود حتی خیلی از بچه ها ادعا می کردند که شاید پدر آن ها این کار را انجام می دهد ولی هنوز هیچ کس نمی دانست آن پدر مهربان کیست. تقریبا شش ماه از سال می گذشت که تصمیم گرفتم با چند نفر از والدین پیش معلم کلاس برویم و از او سوال کنیم که کدام یک از والدین این کار را انجام می دهد.

مادر یکی از بچه ها معترض بود که با این کار بچه ها از این که پدر و مادرشون بهترین پدر و مادر نیستند ناراحت می شوند. معلم بچه ها قول داد که در جشن بعدی آن پدر را معرفی کند. هفته ی بعد که روز ولادت یکی از امامان علیه السّلام بود دخترم با هیجان سوار ماشین شد با تعجب دیدم که خیلی خوش حال است انگار که پدر او مهربان ترین پدر بوده است. با خوش حالی توضیح داد که فهمیده اند بهترین پدر چه کسی است!

دخترم گفت که بهترین پدر، پدر همه ماست. این هدایا در تمام طول سال از طرف امام زمان عجل الله تعالی فرج الشریف بوده است او که بهترین پدر برای همه ما شیعیان است. تا خانه پشت فرمان اتومبیل اشک ریختم و خدا را به خاطر داشتن این پدر مهربان شکر کردم و به قشنگی این کار و به ابتکار آن اولیایی که به این سادگی بچه ها را با امام عصرشون آشنا کرده بود آفرین گفتم….


از او بگوییم شماره 13

اندوهگین و غمگین با قدم‌ های بی‌رمق به پیامبر نزدیک شد. ایستاد و سلام کرد. آرام دستش را بالا برد و اشک را از گوشه‌ ی چشمش پاک کرد. پیامبر نگاهی به او انداخت، سری تکان داد و جواب سلامش را به گرمی داد. با تعجّب نگاهش کرد و پرسید: چشم‌ های تو خیس است! آیا گریسته‌ ای؟!

مرد سری تکان داد و گفت: بله! پیامبر به طرف مرد چرخید. حالا رو در روی هم بودند. پرسید: برای چه گریسته‌ ای؟! مرد آهی کشید و با بغض گفت: یتیم هستم. پدر و مادری ندارم. تنها و بی‌کس هستم. حیران شده‌ ام! پیامبر نگاهش را داد به افق. به آفتاب که تا غروبش زمان کمی باقی بود خیره شد.

کمی سکوت کرد و بعد رو به مرد گفت: می‌ دانی ناگوارتر از یتیم بودن، چیست؟! مرد با تعجّب گفت: نمی‌دانم. شما بگویید تا بدانم! پیامبر نگاهش به آفتاب بود. گفت: ناگوارتر از یتیم بودن، جدایی آن کسی است که از امامش دور افتاده! شیعه‌ ای که اهل بیت را ندیده و از علم ایشان بی‌خبر است همان یتیمی است که از امامش دور افتاده است.

 برداشتی آزاد از روایتی در تفسیر امام حسن عسکری علیه السلام

دوستدار امام زمان!

به پبرامونت نگاه کن! شیعیانی که توفیق آشنایی با امام زمانشان را نداشته‌ اند و به فرموده‌ ی پیامبر یتیم اند کم نیستند! وظیفه‌ ی من و تو نیز روشن است! برای آشنایی بیشتر شیعیان امام زمان علیه السلام فرصت‌ های زیادی را از دست داده‌ ایم! اما؛ تا فرصت هست از این امر مهم غفلت نکنیم!


از او بگوییم شماره 14

پسر کوچولو وارد بقالی شد و کاغذی به طرف بقال دراز کرد و گفت: مامانم گفته چیزهایی که در این لیست نوشته بهم بدید، این هم پولش. بقال کاغذ را گرفت و لیست نوشته شده در کاغذ را آماده کرد، لبخندی زد و گفت: چون پسر خوبی هستی و به حرف مامانت گوش می‌دی، می‌تونی یک مشت شکلات به عنوان جایزه برداری!

پسر کوچولو ایستاد و چیزی نگفت. مرد بقال که احساس کرد پسر بچه برای برداشتن شکلات‌ها خجالت می‌کشه گفت: “پسرم! خجالت نکش، بیا جلو خودت شکلات‌هاتو بردار” پسرک پاسخ داد: “عمو! می‌شه خودتون بهم بدین؟” بقال با تعجب پرسید: چرا پسرم؟ مگه چه فرقی می‌کنه؟ پسرک با خنده‌ای کودکانه گفت: بله فرق می‌کنه! آخه مشت شما از مشت من بزرگتره!

امام صادق علیه السلام در دعایی می‌فرمایند: یَا مُعْطِیَ الْخَیْرَاتِ! صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَعْطِنِی مِنْ خَیْرِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ «مَا أَنْتَ أَهْلُه‏» ای عطا کننده‌ ی خیرها! بر محمد و آل محمد درود و رحمت فرست و به من خیر دنیا و آخرت را، «آن چنان که شایسته‌ی تو است»، عطا نما !
کافی، ج 2

داشتم فکر می‌کردم که چه خوب بود، من، تو و همه‌ ی شیعیان از امام زمان بخواهیم خودشون برای فرجشون دعا کنند! آخه دعای صاحب الزمان یه چیز دیگه است! از مهربونی های پدر مهربانمون برای همه بگیم و همه برای فرج دعا کنیم و ازشون بخوایم برای فرجشون دعا کنند.


از او بگوییم شماره 15

زندانی زندان غیبتیم!

اباصلت می‌گوید: پس از دفن حضرت رضا علیه السلام به دستور مامون زندانی شدم. پس از یک سال از تنگی زندان و بیخوابی شبها به ستوه آمدم، دعا کردم و برای رهایی از زندان به محمد و آل محمد صلی الله علیه و آله متوسل شدم. از خداوند خواستم به برکت ایشان در کار من گشایشی حاصل کند. هنوز دعایم به آخر نرسیده بود که حضرت جواد علیه السلام، نجات‌ بخش گرفتاران عالم، وارد زندان شد و فرمود: ای اباصلت از تنگنای زندان بی‌تاب شده‌ای؟ عرض کردم به خدا سوگند سخت بی‌تابم!

فرمود: برخیز! سپس دستی به زنجیرها زد و غل و زنجیرها از دست و پای من بر زمین افتاد. آنگاه دست مرا گرفت و از کنار نگهبانان زندان عبور داد. نگهبانان در حالی که مرا نظاره می‌کردند، توان سخن گفتن نداشتند و به راحتی از زندان خارج شدم.

سپس امام جواد علیه السلام فرمود: برو در امان خدا که هرگز دست مامون به تو نخواهد رسید! اباصلت می‌گوید: همان گونه که حضرت فرمود دیگر هرگز مامون را ندیدم!

 عیون اخبار الرضا علیه السلام

و این داستان امروز ماست… شاید اگر زودتر از تنگنای این زندان غیبت بی‌تاب شده بودیم و از صاحب الزمان درخواست کرده بودیم… زودتر از این زندان نجات می‌یافتیم…


از او بگوییم شماره 16

آن طور که من می‌خواهم بنویس! غصه‌دار بود و دلواپس. غصه‌دار حیرت مردم در موضوع غیبت، عده‌ای اسیر شک و تردید، عده‌ای در مسیر فساد عقیده. خواب دید کنار خانه‌ی خدا داشت طواف می‌کرد. دور هفتم، ایستاد کنار آن سنگ سیاه بهشتی. دست می‌کشید و راز و نیاز می‌کرد، همان وقت کعبه‌ی آمالش را دید، جلو آمد. سلام کرد و جواب شنید.

امام عصر علیه السلام از ضمیر غصه‌ دارش خبر داشت. فرمود: “چرا کتابی با موضوع غیبت نمی‌نویسی؟ کتابی که تو را از این غصه نجات دهد” گفت: «نوشته‌ام یَابنَ رسول الله» فرمود: «آنها، به روشی که می‌خواهم نیستند. “کتابی با موضوع غیبت بنویس. کتابی که غیبت انبیای الهی را بازگو کند”

از خواب که بیدار شد، گریه امانش نمی‌داد. صبح همان شب، تألیف کتاب تازه‌اش را شروع کرد. شیخ صدوق نامش را گذاشته بود: کَمالُ الدّین وَ تَمامُ النِّعمَه
مقدمه‌ی کتاب کمال الدین

چند نکته:

  • تو هم غصه‌ دار شیعیانی هستی که از امامشان دور افتاده‌اند؟ راستی غصه‌های تو چیست؟
  • اگر برای امام زمان علیه السلام قدمی برداری، تو را از غصه نجات می‌دهد!! خدمت به امام زمان علیه السلام تو را از گرفتاری‌ های روزمره رها می‌کند! امتحان کن!
  • آن طور که امام زمان علیه السلام دوست دارند زندگی کن!
  • اگر دغدغه‌ی مولایت را و یا شیعیان مولایت را داشته باشی، او نجاتت خواهد داد!


از او بگوییم شماره 17

چند سال پیش تابستون رفتم روستای پدری. دیدن اقوام، مخصوصا خاله و دایی های پیر و با صفای پدرهمیشه جذابیت خودش را داشت. به خودم که آمدم حدود بیست روزی می‌شد که اونجا موندگار شده بودم. روزهای آخر بود که دیدم جوانهای روستا مشغول چراغونی کردن کوچه‌ها و خیابونای ده هستن.

با خودم گفتم؛ حتما شخصیت بزرگی قراره بیاد! از یکی پرسیدم: چه خبر شده؟ گفت: مگه نمی‌دونی چند روز دیگه نیمه شعبانه! جواب او انگار آوار شد روی سرم! وای خدای من! نیمه ی شعبان!  راستش از خودم خجالت کشیدم و شرم تبدیل شد به عرق سردی که بر تنم نشست! به خودم گفتم؛ چه قدر بی‌خاصیت شدی! اصلا یادت رفته کجای کاربودی و حالا کجای کاری؟

تو که هر سال برای امام زمان تو مدرسه و دانشگاه جشن می‌گرفتی و محله را چراغون می‌کردی و بسته‌های نقل و شیرینی نذر می‌کردی و زمین و زمان رو به هم می‌دوختی! حالا اصلا یادت رفته که نیمه‌ی شعبانی هست و امام زمانی داری!

تو این سال ها، این همه دویدی دنبال خونه و ماشین و زندگی و کار! ولی یادت رفته که این‌ها را به صدقه‌ی ولی نعمتت به دست آوردی! یادت رفته وقتی دوشاخه‌ی آخرین ریسه‌ی چراغ‌ های رنگی را تو پریز می‌کردی و فریاد می‌زدی؛ برای سلامتی امام زمان صلوات، دستتو به آسمون بالا می‌بردی و حاجتتو بی‌ریا به خدا می‌گفتی؛ که خدایا به برکت نیمه‌ی شعبان، زندگی خوب، آسایش و امنیت و سلامتی بهم بده و بغض می‌کردی و از شادی خدمت و نوکری برای امام زمان یه دلِ سیر اشک می‌ریختی !

اما حالا باید یه جور دیگه بغض کنی و یک دلِ سیر که نه! بلکه یک دنیا اشک بریزی که چی شده که یادت رفت نیمه‌ی شعبان را و امام زمانت را! این قدر بی‌وفایی و فراموشکاری از تو بعید بوده!

داشتم فکر می‌کردم به کارهایی که می‌تونستم تو این سال‌ها برای امام زمانم بکنم و نکردم! به بی‌توجهی که کرده بودم و به خیلی چیزهایی که شرمندگی ام را بیشتر می‌کرد که ناگهان فریاد یکی از جوان‌های روستا که دنبال یک برقکار می‌گشت چرتم را پاره کرد! مثل این که امام زمان دوباره دعوتم کرده بود و بدون معطلی منم فریاد زدم؛ آمدم!


از او بگوییم شماره 18

دیروز برای اصلاح سر به آرایشگاه محله‌ ی جدید رفتم. با آرایشگر درباره ‌ی موضوعات مختلف صحبت کردیم. او گفت: من باور نمی‌کنم امام زمان وجود داشته باشد! پرسیدم: چرا؟ آرایشگر جواب داد: مگر شما نمیگین او پدر فقیران و یتیمان و گرفتاران است. پس چرا دنیا از فقر و گرفتاری و درد و رنج پر شده؟ اگر امام زمان وجود داشت، نباید درد و رنجی وجود داشته باشه.

اصلاح تمام شد اما اشکال آرایشگر بی پاسخ مانده بود. به او گفتم راجع به این موضوع بعدا صحبت می‌کنیم. آرایشگر لبخندی زد و به شوخی گفت: باشه برو دَرسِت را بخون و بیا! به محض این که از آرایشگاه بیرون آمدم، در خیابان مردی ژولیده را دیدم با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده. برگشتم و به آرایشگر گفتم: می‌دونی چیه؟ به نظر من تو این شهر آرایشگری وجود ندارد!

آرایشگر با تعجب گفت: می‌دونم منظور دیگری داری، اما چرا این حرف را می‌زنی؟ من که همین الان موهای تو را کوتاه کردم. با خوش‌رویی گفتم: نه! آرایشگری وجود ندارد، چون اگر وجود داشت، اگر تو وجود داری ،پس چرا آن مرد با موی بلند و ظاهر ژولیده است؟

آرایشگر جواب داد: خوب معلومه! او به من مراجعه نکرده وگرنه ردیفش می‌کردم. گفتم: آفرین گل کاشتی! دقیقاً! به نظرم نکته همینه.  امام زمان هم وجود داره! ولی مشکل اینه که مردم به او مراجعه نمی‌کنند. مردم به همه جا مراجعه می‌کنن الا اونجایی که خدا معین کرده. ای کاش ما قبل از این که امام زمان را متهم کنیم بهش مراجعه کنیم تا کمکش را درک کنیم.


از او بگوییم شماره 19

به دخترم مرضیه آموخته بودم که همیشه قبل از خوردن غذا، دعای فرج بخواند. برای عروسی یکی از اقوام دعوت شده بودیم به سالن زیبایی که تنوع غذاهای رنگارنگش توجه همه را جلب کرده بود. وقتی مهمانان دعوت به شام شدند،مرضیه که با چند تایی دختر خانم‌های هم سن و سالش مشغول بازی بود، به عادت همیشگی، دوستانش را هم دعوت کرد تا قبل از صرف شام، دعای فرج بخوانند.

البته مرضیه منتظر جواب دوستانش نماند و وقتی دستهای کوچکش را بالا برد و شروع به خواندن دعا کرد، دوستانش نیز جلوی جمعیت با او همراه شدند. خواندن دعای فرج توسط کودکانی خردسال و با بیانی شیرین در حالی که دستانشان به حالت دعا گشوده شده بود، موجب شد صحنه‌ی بدیعی در سالن ایجاد شود.

این صحنه آن قدر زیبا بود که زیبایی سالن و غذاهای رنگین را تحت الشعاع قرار داده بود و کسی برای خوردن غذا پا پیش نگذاشت. چشمانم پر از اشک شده بود و من هم بی اختیار، هم آوا و هم نوا با کودکان مشغول خواندن دعا بودم و وقتی سربلند کردم، دیدم همه‌ی فامیل به همراه مرضیه و دوستانش دعای فرج را زمزمه می‌کنند…


از او بگوییم شماره 20

نشسته‌ام کنار راننده‌ی اتوبوس، جوانی است با انرژی و فعال که از صفر شروع کرده و آرام آرام ترقی کرده و اینک اتوبوس را با قسط و بدهی سنگین مالک شده. اتوبوس درون شهری است و چون یکی از نزدیکان به رحمت خدا رفته، می‌رود به سمت بهشت زهرا سلام الله علیها.

جوان با هیجان می‌گوید که چه گونه از برادر معلولِ بزرگترش مراقبت می‌کند و عجیب این که همسرش دوشادوش او به پرستاری برادر معلولش می‌پردازد تا او به شغل و کارش برسد. با لبخند و پرانگیزه حرف می‌زند و از مشکلاتش و از آرزوهایش می‌گوید و این که می خواهد همسرش را و برادر معلولش را به مکه و کربلا ببرد، احساس حقارت غریبی درونم را چنگ می‌زند.

خدایا! هنوز هستند بزرگ مردانی که بی‌ ادعا و بدون ذره‌ای آلایش، با گرفتاری‌های بزرگ و سهمگین زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند و پرانگیزه و بی آن که آلوده‌ ی اشتباه و حرام شوند و با آرزوهایی مقدس به سلامت زندگی می‌کنند. شیفته‌ی روحیاتش شده‌ ام. دوستش دارم، بی‌ اختیار. تصمیم می‌گیرم هدیه‌ ای معنوی به او بدهم.

می‌گویم: دوست داری برکت مالت را بیشتر کنی؟ با اشتیاق پاسخ مثبت می‌دهد. می‌گویم: امام زمان علیه السلام را در درآمدت شریک کن! می‌خندد و چشمانش را که پر از سوال است به من می‌دوزد.  می‌گویم: من هم مثل تو با زحمت زندگی کرده و پله پله رشد کرده‌ام. از این که من را از جنس خودش می‌بیند حس رضایت می‌کند.

ادامه می‌دهم؛ روزی استادی به من گفت: امام زمان را در مالت شریک کن! و من هم مثل امروز تو گیج شدم و پرسیدم: چگونه؟ و او گفت درصد ناچیزی از درآمدت را به امام زمان علیه السلام اختصاص بده تا مالت را پر برکت کنی! و من سی و هفت سال پیش این کار را کرده‌ ام تا امروز!

جوان پرسشگرانه و تاییدگونه می‌گوید: خب؟! می‌گویم: تو هم مثل من یک درصد از درآمدت را به امام زمان علیه السلام اختصاص بده! یعنی صد هزار تومان که درآمد داشتی هزار تومانش را برای امام زمان بگذار کنار! این کار را بکن! من کرده‌ ام و برکت زیادی را در زندگی‌ ام دیده‌ ام!

می‌گوید: قبول! اما یک درصد را چه کار کنم؟ می‌گویم: هر طور صلاح می‌ دانی و در راهی که فکر می‌ کنی رضایت امام زمان را به همراه دارد،خرجش کن! می‌ توانی برای همسر وفادارت و یا برادر معلولت هزینه کنی و هدیه‌ ای بخری و به آنها بگویی که تفاوت این هدیه با هدیه‌ های قبلی در این است که این بار مهمان امام زمانید!

به همین سادگی! و یا در اتوبوس مردمی را که تشنه‌ اند به چند بطری آب معدنی مهمان کن و بگو برای شادی امام زمان صلوات بفرستند و السلام علیک یا ابا عبدالله بگویند. یا در نیمه‌ ی شعبان کام مسافرانت را با شکلات و شیرینی شیرین کن و …….

به بهشت زهرا رسیده‌ایم و جوان مشتاقانه حرف‌ های مرا قورت می‌دهد و می‌گوید: از همین امروز و با پول کرایه‌ ی امروز شما که برکت دارد شروع می‌کنم و من ثواب این تبلیغ شیرین را به روح تازه گذشته تقدیم می‌ کنم…


از او بگوییم شماره 21

کمتر از پنج سال داشتم، در یزد خشکسالی بود، یادم می آید اسفند ماه بود، پدرم بیل و مقداری گندم برداشت و راهی زمین شد من هم به دنبالش. بیل که می‌ زد از زمین خاک بلند می‌شد! در عالم خودم گفتم: پدر این بذرها سبز نمی‌شوند! باید زمین خیس باشد که گندم بکاری.

هنوز چشمان اشک آلود مرحوم پدرم و جوابش را از یاد نمی برم! پسر کفر نگو، من دانه‌ ها را زیر خاک می‌گذارم، هر چه روزی مور و حشرات باشد می خورند هر چه را هم خدا خواست سبز می‌شود! اسفند بدون بارش گذشت. فروردین و اردیبهشت آمدند و بدون باران رفتند. خرداد بود که به خودم گفتم؛ دیگر باران نمی آید می روم به پدرم می گویم دیدی گفتم بی‌خود گندم نکار سبز نمی‌شود!

یک روز لکه‌ ای ابر در آسمان پیدا شد، بارید و … آن سال در روستای ما فقط پدرم بود که گندم برداشت کرد، به خاطر خشکسالی هیچ کس چیزی نکاشته بود. روزگار سختی بود. پدرم محصول را که برداشت قدری را برای آذوقه‌ ی خودمان نگه داشت بقیه را به هر که نیاز داشت می‌داد.

پیرمرد حرفش که به اینجا رسید در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود و صدایش کمی می‌لرزید ادامه داد: امروز دعاهای فرج خودم و دیگران را در این خشکسالی غیبت، شبیه همان بذری می‌بینم که پدرم آن روزها به امید رحمت خدا کاشت و جواب گرفت!…


از او بگوییم شماره 22

امام زمان عليه السلام ما را می‌بینند!

موسی بن سیار که از یاران حضرت رضا علیه السلام است می‌گوید: “وقتی به همراه ایشان به دیوارهای طوس رسیدیم، صدای ناله و گریه‌‌ ی عده‌ ای که جنازه‌ ای را تشییع می‌ کردند توجه‌ مان را جلب کرد. با تعجب دیدم که امام رضا علیه السلام به جانب جمعیت و جنازه رفتند. چند قدمی در تشییع او شرکت کردند و سپس در کنار قبر، مانند فرزندی که مادر را در آغوش می‌گیرد، جنازه را در بغل گرفتند، برایش طلب مغفرت کردند.

مبهوت بودم و با خودم فکر می‌کردم که امام رضا علیه السلام اولین بار است که به این سرزمین پا می‌گذارند! پس چگونه است که این گونه رفتار می‌کنند؟ امام علیه السلام که تعجب من را دیده بودند فرمودند: “هر کس جنازه‌ای از دوستان ما را تشییع کند، مثل روزی که از مادر متولد شده، گناهانش پاک می‌شود”

سپس امام علیه السلام، دست مبارک خود را روی سینه‌ ی جنازه گذاشتند و فرمودند: “فلانی! تو را بشارت می‌دهم که بعد از این دیگر ناراحتی نخواهی دید! ” عرض کردم: فدایت شوم، مگر این مرد را می‌شناسید؟ امام علیه السلام فرمود: موسی! مگر نمی‌ دانی که اعمال شیعیان ما هر صبح و شام بر ما عرضه می‌شود؟

بحارالانوار، ج49، ص98

اگر کسی در محضر بزرگی ‌باشد، مراقبت و دقت خاصی را نسبت به اعمال و رفتار خود در نظر می‌گیرد و خیلی سنجیده و حساب شده کارهای خود را انجام می‌دهد. ما انسان‌ها هر رفتاری که داریم باید بدانیم مطابق آیه‌ی شریفه‌ی «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُون»
(توبه، 105 ) «و بگو كه هر عملی كنيد خدا و رسول و مومنون [ائمه] آن عمل را مى‏‌بيند [و از آن آگاه می‌شوند].

امام عصر علیه السلام ما را می بینند؛ مراقب عملمان باشیم!


از او بگوییم شماره 23

دوستی می‌گفت: ما جلسه ‌ی ماهیانه‌ ی فامیلی داریم. پرسیدم: در آن جلسه چه می‌کنید؟ گفت: دورهمی است و خوش و بش و گفتگو و از احوال هم خبردار شدن و در نهایت خوردن شام.گفتم: تو چه می‌کنی؟ گفت: من هم مثل بقیه!! با تعجب پرسیدم: مثل بقیه؟ چرا؟ مگر تو ادعای دوستداری و تبلیغ امام زمان علیه السلام را نداری؟ تو باید با بقیه فرق داشته باشی!

شایسته است که تو در این جمع به نحوی یاد امام زمان را برای دیگران زنده کنی و آنان را از غفلت نسبت به ایشان خارج کنی! می توانی پیشنهاد کنی جلسه را با دعا بر امام زمان علیه السلام شروع کرده و به پایان برسانند و درباره‌ ی فوائد دعا برای ایشان کمی صحبت کنی.

از مناسبت‌ های مذهبی برای این هدف می‌توانی بهره ببری. قبلا می‌توانی با افراد مذهبی فامیل هماهنگ شوی. می‌توانی با برگزاری یک نمایشگاه کوچک کتاب فضا را به سمت هدفی که داری تغییر دهی.

و خیلی کارهای دیگر که با کمی فکر و خلاقیت قابل اجرا هستند.🌺


از او بگوییم شماره 24

از امام جواد علیه السلام سوال شد: ما لِمَوالیکم فی مُوالاتِکم؟ چه فایده و آثاری برای دوستان شما در دوست داشتن شما می باشد؟  آن حضرت در پاسخ داستانی را از جد بزرگوارشان حضرت امام صادق علیه السلام بیان فرمودند: مردی ثروتمند از خراسان به قصد دیدار حضرت امام صادق علیه السلام راهی مدینه منوره شد. وقتی رسید. دق الباب کرد.

خادم حضرت جواب داد: حضرت منزل نمی باشند. پس عازم مسجد شد. مرد خراسانی به در مسجد که رسید، دید جوانی به حالت انتظار و آماده ایستاده و قاطری هم بدون راکب در کنار او می باشد. مرد خراسانی از این جوان جویای حال حضرت شد. آن جوان جواب داد: حضرت در مسجد مشغول عبادت هستند و من غلام آن حضرت هستم.

مرد خراسانی خواست از این فرصت استفاده کند، پس رو به غلام کرده و گفت: من ثروت زیادی دارم و حاضرم همه ی آن را در اختیارت قرار دهم و در مقابل تو منصب خود را (غلامی) به من واگذار کن و من غلام حضرت صادق علیه السلام باشم.

غلام گفت: من باید این مسئله را از امام علیه السلام سوال کنم. غلام به مسجد رفت و در حالی که از طرح مسئله خجالت می کشید از امام سوال کرد: آیا شما از خیری که برای من پیش آید ممانعت می کنید؟ حضرت فرمودند: ما خود خیرخواه شما می باشیم پس چگونه مانع خیر به سوی شما باشیم؟

آنگاه غلام اصل جریان را مطرح نمود. حضرت فرمودند: مانعی ندارد، اگر از اینکه پیش ما هستی، خسته شدی می توانی پیشنهاد مرد خراسانی را بپذیری. غلام خداحافظی کرد و به نزدیک درب مسجد رفت.

آمد که از مسجد خارج شود حضرت او را صدا زده و فرمودند: بخاطر سابقه کاری که پیش ما داری تو را موعظه ای می کنم: روز قیامت که فرا رسد نوری از طرف خداوند بسوی محشر ظاهر می شود و جد ما رسول خدا صلی الله علیه و آله به طرف آن نور حرکت می نمایند و نیز جدم علی بن ابیطالب و سایر امامان علیهم السلام پشت سر ایشان قرار می گیرند.

آنگاه شیعیان و دوستان ما پشت سر آنها قرار می گیرند، ما هر جا رفتیم آنها را نیز می بریم و در جایگاه خود قرار خواهیم داد. غلام فکری کرده و گفت: من می مانم و از شما جدا نخواهم شد!
بحارالانوار جلد 50 ص 88 ح 3

برای من که زیاد اتفاق افتاده، شما را نمی دانم… هر وقت خواسته ام برای صاحب الزمان علیه السلام کاری کنم… هر چند کوچک… دنیا به من پیشنهاد فروش غلامی داده است و… چه بسیار… چه بسیار فرصت هایی که به ارزانی فروختم… بیایید چند روز تمرین کنیم که غلامی صاحب الزمان علیه السلام را فروشنده نباشیم…


از او بگوییم شماره 25

در تعطیلات نوروز به همراه خانواده ام به دریا رفته بودیم. فرزندانم در ساحل مشغول بازی بودند و من در کنار آنها بودم و نظاره گر آنها، یک آقایی به همراه کودک حدودا ۴ یا ۵ ساله اش آمد و از من اجازه گرفت که کودکش در کنار فرزندان من مشغول ماسه بازی شود.

بعد از مدتی کوتاه که بچه ها کاملا سرگرم بازی بودند، آن مرد از من خواست همانطور که حواسم به بچه های خودم است، مواظب کودک او هم باشم بعد از ما فاصله گرفت و رفت درون ماشینش که چندین متر از ما فاصله داشت نشست و در حالی که حواسش به کودکش هم بود مشغول کاری که داشت شد.

 من از فرزند خودم و آن کودک فاصله ای نداشتم و اوضاع تحت کنترلم بود، کمی بعد کودک سرش را بلند کرد در حالی که از شوق ماسه بازی چشمانش برق می زد اما در عین ناباوری پدرش رو پیدا نکرد، آن همه خوشحالی و شوق و شادی در چشمانش رنگ باخت و انگار دنیا بر سرش آور شد، چشمانش اشک بار و صدای گریه اش فضا را پر کرده بود، با اینکه من کنارش بودم و پدرش را که در اتومبیل نشسته بود به او نشان دادم اما قانع نشد و با سرعت به سمت پدرش دوید، پدرش هم سراسیمه از اتومبیل پیاده شد و سمت طفل صغیرش دوید تا او را در آغوش بگیرد و آرامش کند.

همه این اتفاقات چند لحظه بیشتر طول نکشید اما ذهن من برای مدت ها درگیر بود. به این فکر می کردم که آن کودک چه خوب غیبت پدرش رو درک کرد؛ چه مشتاقانه به سمتش دوید و سرانجام پدرش را در آغوش گرفت. اما من چه؟! چه آسوده دوران غیبت پدرم را سر می کنم، غافل از اینکه پدرم در کنارم نیست. چه مشتاقانه مشغول بازی های دنیا شده ام و پدر را فراموش کرده ام ولی او… ولی او چشم از من برنداشته که اگر غیر این بود مشکلات، من را از پا در می آورد.

“سلام پدر مهربانم شرمنده ات هستم بابت تمام نبودن هایم، این که هیچ وقت به فکرتان نبودم، بیادتان نبودم، درکنارتان نبودم، هیچگاه برای شما نبودم. اما حال بسیار پشیمانم و دوست دارم که بر گردم، مطمئن هستم که هنوز هم راهی هست، آخر مگر می شود پدر دست پسرش را نگیرد هنگامی که می داند پسرش جز آغوش او راه دیگری ندارد”


از او بگوییم شماره 26

چه قدر این نامه آشناست!

طلبکارها روزگارش را سیاه کرده بودند. با این که خجالت می‏کشید اما چاره ‏ای نبود جز این که از امام رضا علیه السلام کمک بگیرد. نمی‏خواست طلب پول کند اما اگر امام نزد طلبکارانش وساطت می‏کردند، آنها حتما مهلت بیشتری به او می ‏دادند. شرم و حیا دو دلش کرده بود اما به خوبی می ‏دانست یک لحظه دیدار امام، تمام بار غم را از دوشش بر می‏دارد.

پس به شوق دیدار به راه افتاد. در محضر امام هشتم، هم محو نگاه گرم و کلام دلنشین ایشان بود و هم شرم داشت از سوال! حاجتش را بازگو نکرد و تصمیم گرفت برخیزد. ناگاه امام علیه السلام اشاره کردند که زیر سجّاده ‏ای که در اتاق بود را نگاه کند. کیسه‏ای پول بود و یک نامه: ما تو را از یاد نبرده‏ایم، با این پول قرضت را بپرداز! باقی نیز خرج خانواده‏ ات …

بحار الانوار، ج 49

چه قدر آن نامه برایم آشناست!
خوب که می‏گردم انگار در میان صفحه ‏های دلم، دست‏خط ظریف و خوش نقش مولایم امام زمان علیه السلام را می‏یابم که فرمود: “انّا غَیرُ مُهمِلینَ لِمُراعاتِکُم وَ لا ناسینَ لِذِکرِکُم …” ما در رسیدگی به امور شما کوتاهی نمی‏کنیم و یاد شما را فراموش نمی‏کنیم.
بخشی از توقیع امام زمان به شیخ مفید

فدای دستتان که قلم را چنین به جوشش مهر آورده: “من” همیشه در یاد “شما” هستم.


از او بگوییم شماره 27

عمو صلواتی 1

آن روز حال خوشی نداشتم. از خانه زدم بیرون. سوار ماشین شدم و بی‌ هدف رانندگی کردم. گرفته بودم و اخمهایم تو هم بود. رادیوی ماشین را روشن کردم تا کمی حواسم پرت شود. “اگر گرفتاری برایت پیش آمد برای امام زمانت بیشتر خدمتگزاری کن! که خواجه خود هنر بنده‌ پروری داند”

این اولین جمله‌ای بود که از رادیو شنیدم! رفتم تو فکر، آن قدر که بقیه‌ ی حرفهای سخنران را نشنیدم!” مدام این جمله را تو دلم تکرار می‌کردم و از شما چه پنهان نم اشکی هم گوشه‌ی چشمهایم نشسته بود. با دلی پُر، شروع کردم با امام زمانم نجوا کردن و گفتم: آقا یک کاری سر راهم بگذار که خدمت کوچکی برای شما انجام دهم!

ناگهان جمعیتی از دانش آموزانی را دیدم که کنار خیابان با دست جلوی ماشین‌ ها را می‌گرفتند و التماس می‌کردند که عمو عمو ما را هم تا بالا ببر! اما هیچ راننده‌ای به آن‌ها توجه نمی‌کرد. باران می‌بارید و با اشتیاق تمام، توقف کردم. آن‌ها با هیجان و انرژی زیاد سوار ماشین و به عبارتی روی کول هم سوار شدند و یک به یک با خوشحالی سلام کردند و من هم پاسخشان دادم، به محض این که همه مستقر شدند، گفتم:

برای سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان علیه السلام صلوات! همگی با هم با صدای بلند و با شوری عجیب صلوات فرستادند و عجل فرجهم را که بلندتر از صلوات گفتند، یادم آمد که همین چند ثانیه‌ ی پیش بود که از امام زمانم درخواست یک کار و خدمتی را کرده بودم! و یادم رفته بود غمگینی و دلتنگی چند دقیقه‌ ی قبلم را!

آن قدر انرژی گرفته بودم که فرصت بارش باران را غنیمت شمردم و گفتم: بچه‌ ها کی می‌دونه چه وقت‌هایی به استجابت دعا نزدیک‌ تر هستیم؟ هر یک چیزی گفتند و من هم اضافه کردم یکی از زمان‌ های مناسب برای استجابت دعا، وقت نزول باران است. حالا اگر موافقید، تا قبل از این که به مدرسه برسیم، دعای سلامتی امام زمانمان را با هم در این لحظه‌ ی بارش رحمت الاهی زمزمه کنیم؟

همه با هم فریاد زدند “بعله” و به ریتمی خاص که در مدرسه یاد گرفته بودند شروع کردند به خواندن دعای اللهم کن لولیک الحجه ابن الحسن ….و دوباره انتهای دعا را با یک صلوات بلند، مزین کردند.

ادامه دارد….


از او بگوییم شماره 28

عمو صلواتی 2

حالا رسیده بودیم به مدرسه و بچه‌ها یکی یکی تشکر کنان با گفتن؛ عمو ممنون! عمو خدا خیرت بده! رفتند! به سمت خانه که می‌ آمدم حس غریبی درونم موج می‌زد! احساسی شیرین داشتم و با خودم امروز و خاطره‌ هایش را مرور کردم، خاطراتی که ابتدایش غمگینی مطلق بود و انتهایش شور و هیجانی غیر قابل وصف!

تصمیمی عجیب گرفتم، فردا هم می‌ آیم و دوباره با این بچه‌ ها می‌رویم تا مدرسه و ….. و این خدمتگزاری را تا آخر سال ادامه خواهم داد. این کار خیلی خوب بود برای بچه‌ هایی که احتمالا توان مالی بالایی نداشتند تا از وجود سرویس مدرسه بهره ببرند! و برای من که راه خدمتگزاری جدیدی یافته بودم و البته از همه مهمتر برای دل نازنین امام زمان علیه السلام که تعدادی از فرزندانش از گزند و آسیب‌ های اجتماعی و حوادث دور می‌ شدند.

فردا و فردا های بعد این کار تکرار شد و دوستی من با بچه‌ ها تبدیل شد به یک کلاس تربیتی و آموزشی بیست دقیقه‌ ای درون ماشین! و ارتباطی قوی با خانواده‌ هایشان. در این فاصله، بچه‌ها به مرور زمان با ائمه علیهم السلام و تعالیمشان بیشتر و بیشتر آشنا شدند و من هم شده بودم یک معلم مهربان! یک عموی دوست داشتنی!

خانواده‌ ی بچه ها از نذرمن خبر دار شده بودند و گاهی با چند دانه شکلات و گاه با شیرینی و گاه با هدایایی ریز و کوچک، مراتب قدردانی شان را ابراز می‌کردند و از این که بچه‌ها و اولیا و مسئولین مدرسه پشت سر و پیش رو برایش دعایم می‌کردند و اسمم را گذاشته بودند عمو صلواتی” به خودم می‌بالیدم!

امروز که چند سال از نذر من می‌گذرد، من همان عمو صلواتی مهربانی هستم که دانش آموزان زیادی را با امام زمانشان آشنا نموده و افتخار می‌کنم به این مدال نوکری که ایشان مرحمت فرموده! و هر وقت بچه‌ ها و اولیای خانه و مدرسه مرا می‌ بینند برای سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان علیه السلام صلوات می‌ فرستند و چه سعادتی از این بالاتر که آدم، دیگران را به یاد امام زمان علیه السلام بیندازد.


از او بگوییم شماره 29

شدیداً دلتنگِ پسرم شده‌ام. فقط دو روز است که او را به پابوسِ امامِ غریب برده‌اند اما انگار چند هفته ندیدمش.. آن قدر بی‌تاب شده‌ام که گاهی در دلم با او حرف می‌زنم و از او گله می‌کنم که چرا بدون من رفته یا چرا هر وقت زنگ می‌زنم خواب است! و این یعنی دلتنگی..

باید لحظاتی از روزم را نیز با امامِ زمانم حرف بزنم؛ از دوری گله کنم، دردهایم را بگویم، جای خالیش را نشانش بدهم! خلاصه این که گاهی برایش دلتنگی کنم، که او حرفهایم را بشنود و بی‌ قراریِ مرا ببیند، و پدرانه دلداری‌ ام دهد!

ای محبّینِ مهدی! او امامیست زنده و شنوا، که شب و روزِ خود را در انتظارِ دوستانش سپری می‌کند.


از او بگوییم شماره 30

هرگاه کارد به استخوانت رسید…

فردی به نام “ابوالوفای شیرازی” در زمان حکومت ابی علی الیاس زندانی و تهدید به قتل شد. ایشان متوسل به حضرات معصومین علیهم السلام میشود. شب در عالم رؤیا، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را زیارت میکند.

حضرت فرمودند: و أما الحجه فإذا بلغ منک السیف للذبح و أومأ بیده إلی الحلق فاستغث به فإنه یغیثک و هو غیاث و کهف لمن استغاث فقل یا مولای یا صاحب الزمان أنا مستغیث بک.

اگر کارد به استخوان رسید و شمشیر به گردنت رسید،به فرزندم استغاثه کن که او فریاد رسی و پناهگاه هرکسی است که به او پناهنده شود و بگو: یا صاحبَ الزَّمان اَنا مُستَغیثٌ بکَ الغَوثَ اَدرِکنی (مهدی جان؛ من به تو پناهنده شدم. به فریادم برس؛ یا غوث حقیقی؛ به فریادم برس…).

ابوالوفا میگوید: من این جملات را در عالم رؤیا گفتم و از خواب پریدم. یک وقت دیدم مامورین ابی علی الیاس آمدند و ما را پیش او بردند. وی گفت: به چه کسی متوسل شدی؟ گفتم: “به منجی عالم بشریت, به فریاد درماندگان و بیچارگان” سپس معلوم شد در خواب به ابی علی الیاس گفته بودند: اگر دوست ما را رها نکنی نابودت می کنیم و حکومتت را بهم می ریزیم…”. بعد مبلغی پول و هدایا به ابوالوفا داد و آزادش کرد.

بحارالانوار جلد۵۳ ص323


از او بگوییم شماره 31

وقتی کشتی را می‌ساخت هر روز عده‌ای به او می‌خندیدند و می‌گفتند: این پیرمرد چند صد ساله را ببینید، در این سرزمین خشک که دریایی در این نزدیکی نیست چه کار بیهوده‌ای می‌کند!

آن روز رسید و آب از زمین جوشید، او به پیروانش گفت سوار کشتی شوند، آن عده هنوز مسخره می‌کردند… موج به بزرگی کوهها بود، نوح به پسرش گفت: يَابُنىَ‏ّ ارْكَب مَّعَنَا؛ پسرکم! بیا با ما سوار کشتی شو! پسر گفت: می‌روم بالای کوه تا از موجها در امان باشم.

نوح گفت: قَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَن رَّحِم؛ امروز هيچ نگهدارنده‌ای در برابر فرمان خدا نيست، مگر آن كس را كه او رحم كند! موج بین آن دو فاصله انداخت … و پسر غرق شد……..

امروز که دنیا را امواج کوبنده و درهم شکننده‌ی مشکلات فرا گرفته، گویی صدای رسول خدا صلی الله علیه و آله را می‌شنویم که می‌فرمایند: “مَثَل اهل بیتم، مَثَل کشتی نوح است؛ هر کس سوار شد نجات یافت. هر که تخلف ورزید غرق شد.”

و ما را به کشتی فرزندش صاحب الزمان دعوت می‌کند… و بانگ دلسوزانه‌ی امام عصر علیه السلام را که جا ماندگان را می‌خوانند: فرزندانم! با من همراه شوید! خطر نابودکننده‌ای در کمین است.

یادمان باشد! لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَن رَّحِمما را جز امام عصر پناهگاهی نیست!


از او بگوییم شماره 32

بوی گِز پرهایش به مشام می‌رسید. اگر کمی جلوتر می‌رفت بال‌ هایش هم می‌سوخت! اما سر را به پایین چرخاند و با همان عجله برگشت.  غوغای جمعیتی که تمام بلندی‌ ها را سیاه کرده بودند و صورتشان مثل شاطرها قرمز شده بود همراه با ‌دود و زبانه‌ های آتش در دره موج می‌زد و از دامن کوه بالا می‌آمد. آسمان گرفت.

چه می‌کنی؟ این آتش است! برای چه این قدر می‌روی و می‌ آیی؟ با منقار آب می‌آورم و بر آتش می‌ریزم. می‌خواهی با یک منقار آب، یک کوه آتش را خاموش کنی؟!! چشمان خیس گنجشک برقی زد و گفت: می‌دانم این آب برای این آتش کم است؛ می‌خواهم برای نجات ابراهیم بیشترین کاری که در توان دارم انجام دهم.

 امروز حضرت حجت بن الحسن علیه السلام، پسر ابراهیم خلیل است؛ بیاییم برای فرج او بیشترین کاری کا در توان داریم انجام دهیم…


از او بگوییم شماره 33

امام موسی کاظم علیه السلام می‌فرمایند: “وَ یظْهَرُ لَهُ کُنُوزُ الاَرْضِ” “برای او گنج‌های زمین هویدا خواهد شد.”

در ژرفای این زمین خاکی گنج‌ هایی است که برای هیچ کس ظاهر نشده است، گوشه‌ ای از آن را خداوند در دست قارون زمان حضرت موسی علی نبینا و آله و علیه السلام قرار داد تا او را امتحان کند، قرآن کریم می‌فرماید: “آن قدر از گنج‌ ها به او [قارون] داده بودیم که حمل کلیدهایش برای گروهی از مردمان تنومند مشکل بود.”
سوره قصص، آیه 76

همه‌ی ثروت او به خاطر سرکشی‌ اش به زیر زمین رفت. اما تمام آن گنج‌‌ های ظاهر نشده و این خزائن باز فرو رفته و همه‌ ی معادن، در روز خجسته‌ی ظهور که زمین سفره‌ ی دلش را برای آن امام کریم باز می‌ کند، بیرون خواهد آمد و همه‌ ی اموال دنیا نزد آن پادشاه بخشش و جود، جمع خواهد شد.

و امام عصر به مردم می‌فرماید: “بیایید این چیزهایی است که به خاطر آن قطع رحم‌ها کرده، و خون‌ های محرّم را می‌ ریختید، و مرتکب محرّمات الهی می‌ شدید.” پس آن قدر از آن اموال به مردم می‌ بخشد که پیش از آن حضرت هیچ کس چنین بخششی نداشته است. و چنان به تساوی تقسیم نماید که محتاجان بی‌ نیاز گردند، و کسی به دیگری برتری مالی نداشته باشد.

ویژگی‌ های حضرت مهدی علیه السلام: نگاهی گذرا به کتاب «الخصائص المهدیه» آیه الله میرزا محمد باقر فقیه ایمانی رحمه الله، شریف سائلی


از او بگوئیم شماره 34

ناگهان خودرو خاموش شد؛ بنزین تمام شده بود، جز صبر، چاره‌ ای نبود. ساعتها گذشت تا بالاخره در آن جاده‌ ی متروک یک سواری توقف کند و بطری بنزینی که همراه داشت را به او بدهد؛ «یک بطری بنزین» آن قدر دوستی‌شان را استوار کرد که رفاقتی که بینشان پا گرفت، به آمد و شد خانوادگی منجر شد و دوستیشان سالیان سال ادامه یافت.

گاهی یک بطری بنزین، یک شوخی و یا حتی اتفاقی تلخ می‌تواند منشا دوستی و رفاقت‌ های پایدار باشد اما آن چه اهمیت بیشتری دارد نگه داشتن و ادامه دادن دوستی‌ هاست. عمریست که او رسم دوستی را به جا آورده و هوایمان را داشته. هیچ وقت در جاده‌ ی زندگی رهایمان نکرده.. هر جا صدایش کردیم پاسخ داده…. و در رفاقت از هیچ چیز دریغ نکرده! او امام انیس و رفیق بوده و پدر مهربانی که فرزندانش را دستگیری کرده …

اما…ما در این دوستی چگونه بوده‌ایم؟ بر دوستیمان استوار بوده‌ایم؟ رفاقتمان را با او تازه کرده‌ایم! «مونس‌ترین رفیق» چشم انتظار ماست!


از او بگوییم شماره 35

از وقتی که مسجد النبی ساخته شد، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در موقع ایراد خطبه بر تنه ی درخت خرمایی که در مسجد باقی مانده بود تکیه می دادند، اما وقتی جمعیت زیاد شد، منبری از چوب با دو پله و یک عرشه ساخته شد.

در اولین جمعه ای که پیش آمد، رسول اکرم جمعیت را شکافتند و با پشت سر گذاشتن آن تنه ی نخل، به طرف منبر رهسپار شدند. همین که بر عرشه ی منبر قرار گرفتند، یک باره صدای ناله ی تنه ی خشکیده همانند زنِ فرزند مرده بلند شد. با ناله ی تنه ی نخل، صدای جمعیت نیز به گریه و ناله برخاست.

رسول خدا از منبر به زیر آمدند؛ تنه ی نخل را در بغل گرفتند و دست مبارک را بر آن کشیدند و فرمودند: “آرام باش”. و او آرام شد. سپس به طرف منبر برگشته خطاب به مردم فرمودند: ای مردم! این چوب خشک نسبت به رسول خدا اظهار علاقه و اشتیاق می کند و از دوری وی محزون می گردد؛ ولی برخی از مردم، باکشان نیست که به من نزدیک شوند یا از من دور گردند! اگر من او را در بغل نگرفته و بر آن دست نکشیده بودم، تا روز قیامت از ناله خاموش نمی شد.

آری، درخت خشک لحظه ای از پیامبر دور شد و صدا به ناله بلند کرد؛ با این که آن حضرت را می دید. ما را چه شده است که امام زمان خویش را نمی بینیم و از او دوریم؛ امّا به زندگی عادی خویش سرگرم ایم؟ به یاد همه کس و همه چیز هستیم؛ جز امام زمانمان!

بحارالأنوار، ج17، ص326


از او بگوییم شماره 36

مسعده از اصحاب امام صادق علیه السلام می گوید: روزی نزد آن حضرت بودم که ناگاه پیرمردی بر آن حضرت وارد شد، درحالی که از شدت پیری از کمر خمیده شده و بر عصایش تکیه کرده بود.

پیرمرد بر حضرت سلام کرد و حضرت پاسخ داد. سپس عرض کرد: ای فرزند رسول خدا دستت را بده تا آن را ببوسم، حضرت پذیرفتند و او دست حضرت را بوسیده و شروع به گریه نمود!.

امام صادق علیه السلام سوال نمود: ای پیرمرد چه چیز باعث گریه تو شده است؟ پیرمرد پاسخ داد: فدای شما بشوم! اکنون حدود صد سال است که من در انتظار قیام کننده شما اهل بیت هستم، همواره با خود می گویم او در این ماه قیام خواهد نمود یا در این سال قیام خواهد نمود.

دیگر سن و سالم زیاد شده، استخوان هایم نازک شده و اجل و مرگ خود را نزدیک می بینم، اما آنچه دوست دارم [یعنی فرج شما] را نمی بینم. شما اهل بیت را شهید و آواره می بینم و دشمنان شما را شاد و راحت می یابم، پس چگونه گریه نکنم؟!

سخن که بدینجا رسید چشمان امام صادق علیه السلام نیز پر از اشک شد.

سپس آن حضرت فرمود: ای پیرمرد اگر زنده بمانی و قیام کننده ما را ببینی همراه ما در درجات بالا خواهی بود و اگر مرگ تو را دریابد، در روز قیامت با ما اهل بیت که ثقل رسول خدا هستیم همراه خواهی شد.

همان ثقلی که آن حضرت فرمود: من در میان شما دو امانت بجا می گذارم، به آنها چنگ زده و متمسک شوید تا نجات یابید؛ قرآن و عترتم اهل بیتم. پیرمرد گفت: پس از شنیدن این خبر دیگر نگران امری نخواهم بود.

حال سوال این است؛ آیا ما نیز این حال انتظار را که باعث دعای خیر امام صادق علیه السلام در مورد پیرمرد شد، در خود سراغ داریم!؟
اگر نه، برای بدست آوردن حال انتظار چه باید بکنیم؟

کفایة الاثر، ص264


از او بگوییم شماره 37

شاد کردن دل مومن و رفع غم از چهره او

در آموزه های اهل بیت علیهم السلام برای شاد کردن دل مومن آثار، خواص و ثواب های عظیمی ذکر شده است. به عنوان نمونه امام صادق علیه السلام قضاء حاجت مومن را پر ثواب تر از به جای آوردن 10 طواف معرفی نموده اند. روشن است که عمده این آثار و ثواب ها مربوط به شاد کردن قلب مومن (شیعه) عادی است تا چه رسد به شاد کردن قلب امامان.

 از سوی دیگر گاهی حزن و اندوه مومن به حدی می رسد که آثار آن در چهره اش هویدا می شود. علی القاعده شاد کردن دل مومن در این شرایط بسیار مطلوب تر و پر اثر تر خواهد بود.

یکی از خصوصیات امیر مومنان علیه السلام که در متون دعایی و زیارتی به تکرار به ما رسیده است این است که آن حضرت برطرف کننده گرفتاری و ناراحتی نمایان شده در چهره رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم بوده اند (“مفرج الکرب عن وجهه“، و یا عبارت “کاشف الکرب عن وجهه” در زیارت های امیرالمومنین علیه السلام در مفاتیح الجنان)

از مقامات خاص حضرت اباالفضل العباس علیه السلام نیز بعد از مقام امام شناسی ایشان، می توان به همین مقام اشاره کرد که آن جناب برطرف کننده گرفتاری و ناراحتی نمایان شده در چهره حضرت سیدالشهداء علیه السلام بوده اند. خصوصا در روز پرگرفتاری عاشوراء! (یا کاشف الکرب عن وجه الحسین اکشف کربی بحق اخیک الحسین).

حال از خودمان سوال کنیم: ما برای بر طرف کردن گرفتاری و ناراحتی از چهره نازنین امام زمانمان چه کرده ایم!؟


از او بگوییم شماره 38

از همان روز اولی که دیدمش از رفتارش خوشم نیامد. وقتی سلام کردم، با بی اعتنایی سری تکان داد و حسی سرد را به من منتقل کرد. انگار جواب سلام دادن هم خرج داره؟ و دیگه ارتباط حسنه ای بین ما برقرار نشد که نشد.”

“آشنایی دیرینه ما ریشه اش دقیقاً در همان لحظات اول برخورده، همون وقتی که در کلاس پیشدستی کرد به سلام و احوال پرسی، خودش رو با گرمی معرفی کرد. انگار با همان برخورد اولش قاپ ما رو دزدید و الان بیست ساله که از دوستی ما میگذره… “

حتما تو هم با این دو دسته از افراد برخورد داشته ای، و حتماً خاطره افرادی که با دریغ از یک سلام ناقابل تلخی درونشان را به ما منتقل می کنند، کاملا در ذهنت هست. بنابراین خوب میدانی که سلام شروع ارتباطه و بسیار بسیار مهم؛ به قول لایف استایلی ها برخورد و مواجهه اول بسیار مهم است و اثرگذار!

راستی آخرین بار کی با امامت روبرو شده ای؟!  آیا در مواجهه اول، سلام گرمی به او داده ای؟ حتی فکرش هم امیدوار کننده است؛ جوابی که امام به تک تک سلام های ما می دهند و گرمی جوابشان.

پس شروع کن؛ هر صبح و شام، وقت و بی وقت: السلام علیک یا صاحب الزمان؛ ادرکنا


از او بگوییم شماره 39

مادامى که گیلاس با بند باریکش به درخت متصل است؛ همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند. باد، باعث طراوتش می شود، آب، باعث رشدش می شود، و آفتاب، به او پختگی و کمال میبخشد.

اما … به محض پاره شدن آن بند؛ و جدا شدن از درخت، آب، باعث گندیدگی؛ باد باعث پلاسیدگی؛ و آفتاب باعث پوسیدگی و از بین رفتن طراوتش می شود!

بنده بودن یعنی همین، یعنی بند به خدا بودن، پیوند با حجت خدا داشتن، که اگر این بند پاره شد، دیگر همه عوامل در فساد ما مؤثر خواهند بود. پول، قدرت، شهرت، زیبایی…. تا بند بندگی به خدا یعنی متصل به ولی خداییم برای رشد ما، مفید و بسیار هم خوب است اما به محض جدا شدن بند بندگی، همه آن عوامل باعث تباهی و فساد ما می شود…


از او بگوییم شماره 40

کسی هست که مهربون‌تر از، هر “پدر” و “مادر” دیگه‌ای باشه؟ کسی هست که بیشتر از یه همدم خوب، به فکرمون باشه؟ بله بله! اون فرد، “حضور داره” و در بین ماست. فقط منتظره، تا بریم سراغش

بیا کاری کنیم…داین سبک زندگی رو تست کنیم. زندگی با حجت خدا ~ امام زمان علیه السلام، شاید فکر کنید برای این تحول، دیر شده، اما به هر حال، تحول ما می تونه آغاز یه “زندگی جدید” باشه! بیاید از امروز به بعد، هر روز یک قدم بیشتر ایشون رو وارد زندگیمون کنیم تا، زندگیمون تغییر کنه…
با هر روشی که می‌تونیم….

عرض سلام به ایشان روزانه ، دعا کردن برای سلامتی و فرجشان در قنوت نمازها …

به نظرم، ارزش امتحان کردنشو داره… پس، بریم سراغش…


از او بگوییم شماره 41

کسی هست که مهربون‌تر از، هر “پدر” و “مادر” دیگه‌ای باشه؟  کسی هست که بیشتر از یه همدم خوب، به فکرمون باشه؟

 بله بله! اون فرد، “حضور داره” و در بین ماست. فقط منتظره، تا بریم سراغش بیا کاری کنیم… این سبک زندگی رو تست کنیم زندگی با حجت خدا ~ امام زمان علیه السلام

 شاید فکر کنید برای این تحول، دیر شده، اما به هر حال، تحول ما می تونه آغاز یه “زندگی جدید” باشه! بیاید از امروز به بعد، هر روز یک قدم بیشتر ایشون رو وارد زندگیمون کنیم تا، زندگیمون تغییر کنه… با هر روشی که می‌تونیم…. عرض سلام به ایشان روزانه  دعا کردن برای سلامتی و فرجشان در قنوت نمازها … به نظرم، ارزش امتحان کردنشو داره… پس، بریم سراغش…


از او بگوییم شماره 42

ما به وعده‌ ی خود وفا کردیم، شما چه می‌کنید؟ ابوبصیر می گوید؛ به حضرت صادق عليه ‏السلام عرض کردم: فلان مرد شراب می خورد و کارهای حرام انجام می دهد.

حضرت فرمودند: هنگامی که به کوفه برگشتی، به ديدن تو می آيد. به او بگو: جعفر بن محمد گفت: اين کارهايی که می کنی را ترک کن، من ضامن می شوم که خدا بهشت را به تو عنايت کند. هنگامی که به کوفه برگشتم، او هم به همراه اشخاص ديگر به ديدن من آمد. او را نگهداشتم تا منزل خلوت شد و پيغام حضرت را به او رساندم. او پذيرفت و دست از آن کارها کشيد.

آن گاه چند روزی بيشتر نگذشت که پيغام داد من بيمارم؛ پيش من بيا. من به منزل او رفت و آمد کرده و او را مداوا می کردم تا هنگام مرگ او رسيد. موقع جان دادن، کنار بستر او بودم؛ حمله ی غشی به او دست داد و هنگامی که به هوش آمد گفت: ابوبصير! مولای تو به وعده‌ ‏ی خود وفا کرد.

اين را گفت و از دنيا رفت، و چون سال آينده به حج رفتم، خدمت حضرت صادق عليه ‏السلام رسيدم و هنگامی که اجازه خواسته و وارد شدم، هنوز يک پايم در صحن خانه و پای ديگرم در دالان بود و پيش از آن که سخنی بگويم از داخل اتاق فرمودند: ای ابوبصير! ما به وعده‌‏ يمان درباره‌ ی رفيقت وفا کرديم!

بحارالانوار، ج 11، ص 146

دوستداران امام زمان!

فرصت زیادی پیش رو نیست، شاید فردا دیر باشد، و چه بسا دقایقی دیگر نوبت ما برسد، توبه کنیم و به آغوش حجت خدا بازگردیم، این گونه امام زمان علیه السلام را خوشنود کرده‌ایم…. حضرت صاحب الامر علیه السلام، همیشه به وعده ی خود در مورد مردمان و شیعیان وفا می کنند…


از او بگوییم شماره 43

در زمان امام هادی علیه السلام شخصى خدمت آن حضرت از يکی از شهرهای دور، نامه‌ ای نوشت که: ” … آقا من دور از شما هستم. گاهی حاجاتی دارم، مشکلاتی دارم، به هر حال چه کنم؟

حضرت در جواب ايشان نوشتند: «إِنْ كَانَتْ لَكَ حَاجَةٌ فَحَرِّكْ شَفَتَيْك‏» “لبت را حرکت بده، حرف بزن. بگو. ما دور نيستيم.” (بحارالانوار/ج53/ص306)

چه قدر زیبا!… همیشه کسی هست که بی مقدمه حرف های دلم را بشنود… و تسکینی باشد بر زخم های قلبم… برای دردهایم غصه می خورد… انگار صدای مهربانش را می شنوم که می گوید: «انّا غیر مهملین لمراعاتکم، و لا ناسین لذکرکم…» «ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی کنیم و شما را از یاد نمی بریم…»

او همیشه نزدیک است، هر چه قدر هم که دور باشد…


برای مطالعه و مشاهده مقالاتی که مربوط به نیمه شعبان و امام عصر علیه السلام است می توانید به لینک فهرست مقالات مراجعه نمایید.
فهرست نیمه شعبان
برای مطالعه و مشاهده مطالب خدمتگزاران میتوانید به فهرست مطالب در زیر مراجعه نمایید.
فهرست مطالب نیمه‌شعبان فهرست مطالب غدیر فهرست مطالب فاطمیه فهرست مطالب محرم کتابخانه خدمتگزاران

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا